Pagina's

17 maart, 2012

Syria: Assad's wife spent thousands on trinkets as blood was spilled in Homs







Soms zou ik een allround wetenschapper willen zijn, zou ik willen kunnen verklaren waarom wij zijn zoals wij zijn. Want niets zo complex en ondoorgrondelijk als de menselijke hersenen wordt beweerd, maar is dat zo?
Soms denk ik dat de wereld er inderdaad zo zwart en wit uitziet als de heren op deze foto.
Het is maar hoe je kijkt, voor mij zit links wit en rechts zwart. De houding van de mannen kom je alleen maar tegen op geposeerde foto's, bijna niemand is daar goed in. De man links komt op mij ontspannen over, terwijl de man rechts eigenlijk met zijn houding geen raad weet. Hij denkt en zegt dat hij gelijk heeft, maar uit zijn houding blijkt grote onzekerheid.
Kofi is een witte duif die tegen beter weten in een poging doet de zieke zwarte raaf te kooien.
De zwarte man met blanke huid leeft met z'n Barbie-popje in een sprookjeswereld en voelt zich aangevallen door een boze wolf die hij 'wel even af zal schudden. '
'Zijn Volk'  -de echte wereld-  wordt in zijn opdracht, door zijn leger als 'terroristen' afgeslacht. Dat verhaal hebben wij eerder gehoord en gezien, maar zwarte raven blijken daar immuun voor. Hun hersenen volgen een ander patroon. Want macht is geld en geld is macht. Geld en macht maken blind en heersers denken dat dat onschendbaar maakt. Maar overheersers vallen altijd, is het vandaag niet dan is het morgen.





10 maart, 2012

BOUWMEESTER



In een hoek van onze tuin staat de "Datsja", zo noemen we het huisje dat ik een aantal jaren terug van afval hard-hout bouwde. Het is een lekker plekje om je zo nu en dan even in terug te trekken of op de 'waranda' in het zonnetje een drankje te nuttigen. We hebben zelfs een vriendin die liever in de Datsja overnacht dan van het bed in de logeerkamer gebruik te maken. 
Maar eerst hebben we een andere gast.




Toen ik er aan het eind van de middag even ging zitten viel het mij op dat, naast het elke winter naar binnen geblazen blad ook nogal wat andere zaken zoals takjes en vreemde slierten op de vloer lagen.
Automatisch kijk je dan naar boven en zie je een prachtig, vers bouwsel boven het voeteneind van het bed. Op de balk, boven het raampje rechts op de eerste foto.
De richel is nog geen zeven centimeter breed, maar deze bouwmeester heeft daar geen probleem mee, hij maakt zijn 'fundatie' gewoon breder door héél veel materiaal over de rand te draperen. Uiteindelijk krijgt de merel (want dat zal het zijn) een brede basis voor zijn nest. Ik weet het niet zeker, maar ik denk dat dit bouwwerk niet ouder dan drie dagen is. Het materiaal is heel vers en ik heb niet eerder gezien dat er gevallen materiaal op de vloer lag.
Als je goed kijkt naar de onderste foto (aanklikken) zie je héél veel verschillende materialen, verse en verdorde. De bekleding (blubber) in het uiteindelijke nest is nog niet aangebracht, ik ga morgen bij droog weer eens van een afstandje zitten kijken of het werk verder gaat.






08 maart, 2012

LOQUAT in mineur...



Eén van de eerste, vanuit een pit opgekweekte Loquat's heeft het ver geschopt. Het was en is mijn trots, een waardige vervanger van de oude peer die hier in 2005 nog als dood hout stond. Een krachtige boom met prachtige bladeren. Voordat de najaarsstormen toe konden slaan haalde ik er de nodige lange takken af, omdat er in het vorig seizoen door wind de nodige schade was toegebracht.
Maar de afgelopen winter deed een oude beul opstaan, de beul met de lage temperaturen. We waren het niet meer gewend en mijn Loquat zeker niet! Hij staat er nu heel triest bij, er valt steeds meer (groen/bruin) blad af, ik (wij) hopen dat het niet de genadeklap is geweest, maar dat er over een maandje weer nieuw leven is te zien.
Als er weer zo'n vorstperiode aan lijkt te komen zal ik proberen vanuit de overstekende dakrand een beschermende tent te bouwen, want vaak is een klein beetje hulp genoeg.
Aan de andere kant vind ik eigenlijk dat als een plant of boom het in ons klimaat niet redt, hij hier niet thuishoort.Dus ben ik eigenlijk tegen mijn eigen gevoel in bezig....
Maar het is zo leuk om uit een pitje een boom te zien groeien.
 


07 maart, 2012

PUIN RUIMEN II


Gisteren hebben we een kruiwagen of zes gevuld met puin vanachter het atelier in de container gestort. De kruiwagen trokken we met de zitmaaier naar boven, Lindsey als chauffeur en ik de kruiwagen heffen en sturen. We waren er behoorlijk 'kapot van', ondanks de inspanning was ik door en door koud en ben dan ook voor het eerst in jaren weer eens een heet bad ingegleden. Een kortstondige krachtinspanning kan ik nog steeds aan, maar langer dan een uurtje lukt niet meer. Wat dat betreft heeft L. meer power.




Vandaag hebben we het anders aangepakt, het puin moet nu ook van verder weg komen. Het aanhangertje dat ik ooit in elkaar laste bewijst ons ook nu weer een goede dienst. Er gaat bijna twee keer zoveel in als in een kruiwagen, maar vol trekt de maaier niet. Toch is het een verlichting van ons werk.
Ik heb er nog even aan gedacht een 'elektrische kruiwagen' te huren, maar daar gaat ook niet zoveel in en bovendien gaat het zo prima.





Boven gekomen wordt het weer handwerk, maar we hebben geen haast, het gaat goed zo!




Bij het opladen van het puin zag ik ineens iets leuks, in een stuk betonvloer zat een scheermes vast! een dichtgeklapt exemplaar, maar duidelijk herkenbaar.  Ik weet dat het vroeger de gewoonte was om munten, oud gereedschap of een ander teken in een bouwwerk achter te laten onder vloeren of tussen balken, maar een scheermes is wel erg bijzonder! Bij het slopen van de vloer moet ik het over het hoofd gezien hebben.


06 maart, 2012

PUIN RUIMEN



Al het puin dat de afgelopen jaren bij mondjesmaat uit ons huis, atelier en erf kwam heb ik zover mogelijk opnieuw gebruikt. Niet al het hergebruik heeft tot een bevredigend resultaat geleid.  Mijn pogingen om 'Ecokathedralen a la Louis le Roy' te creëren zijn mede door onze kippen en mijn onkunde mislukt. Al een poos had ik het gevoel dat ik eens puin zou moeten ruimen, maar waar laat je dat spul. Her en der had ik al gaten langs het wegdek van de dijk gedicht, maar die gaten zijn niet groot genoeg om al mijn puin in kwijt te raken. 
Het laten komen van een puincontainer leek mij altijd een financiële brug te ver, maar die kosten blijken verre van onoverkomelijk! Voor nog geen tachtig euro heb je een 4 kuub bak voor de deur, die je helemaal vol mag gooien in de tijd die je zelf bepaalt. Wijn hopen 'm eind volgende week op ons dooie gemak gevuld te hebben, maar we mogen er ook veel langer over doen.




De chauffeur die de bak kwam brengen dacht even een paar meter van de (nieuwe) stoep bij de buren te kunnen benutten om de container goed op z'n plaats te zetten, maar hij kwam niet meer naar boven. Zijn aangedreven wielen begonnen te 'spinnen' en groeven een kuil in de stoep van de buurman. Op mijn advies heeft hij de ....tonner(?) verder naar beneden laten zakken en kon toen in één keer met een beetje vaart boven komen.




Boven gekomen keek ik mijn ogen uit, die auto's van vandaag kunnen zoveel meer dan die eenvoudige 'bakken' van tig jaar geleden. Alles is in- en uit schuifbaar waardoor het op de juiste plaats zetten van een container zoveel eenvoudiger is geworden en de chauffeur lol in z'n werk houdt. We moesten natuurlijk even napraten over hetgeen hem overkwam. Ik wist niet dat Lindsey ondertussen foto's had gemaakt.



05 maart, 2012

DOOSJE MET T-RING






Zoekend op de naam van een goede vriendin en collega van Marion kwam ik op de site van een museum dat ik niet kende. Ik zag werk uit 1982 van die vriendin dat ik niet eerder had gezien; drie donkere ringen van perspex met een lichte doorsnijding. Ik vroeg haar of zij van dat museum afwist. Dat was zo, maar ze vertelde ook dat dat museum werk van Marion had, waarschijnlijk gekocht via Galerie RA. Dat wist ik niet en daar heb ik Marion ook nooit over gehoord.
Het Powerhouse Museum, Sydney Australië, blijkt naast deze drie T-ringen in doosjes nog drie andere werken van Marion te hebben.
Het wonderlijke is dat ik mij de ringen wel, maar de doosjes niet herinner! Toch weer een leuke opfrisser dankzij internet.


28 februari, 2012

EXOTEN RUKKEN OP



Sinds een aantal weken komt deze Australische Prachtrosella bij vrienden van ons meesnoepen van het wintervoer. Hij/zij flirt met de Halsbandparkieten die al jaren de vetbollen wisten te vinden. Wie weet komt uit die liefde een Hollandse variant. Bij ons in de buurt heb ik nog geen exoten in vrijheid gezien, deze vrienden wonen dan ook onder de rook van Amsterdam. Van buren hebben ze gehoord dat weer andere buren hun volière hadden opengezet. Deze Australische Prachtrosella komt daar bijna zeker vandaan. Meestal overleven volièrevogels hun vrijlating niet, maar misschien is dit een uitzondering en vliegen er volgend jaar vrolijk gekleurde bastaards rond en wie weet zien wij ze ook nog eens in de tuin.

27 februari, 2012

1 gram TE VEEL...



Als je als automobilist een bon krijgt omdat je harder reed dan toegestaan, wordt er een correctie toegepast omdat er rekening wordt gehouden met afwijkingen in de meetapparatuur.
Die correctie kent Post NL niet. Vijftig gram is vijftig gram en geen gram meer.
L. maakte een enveloppe met P's klaar voor Tsjechië; haar digitale keukenweegschaal gaf aan dat het geheel 50 gram woog incluis postzegels en ik deed de zending op de bus. Een paar dagen later valt er een kaart in de bus waarop staat dat er €2.50 betaald moet worden omdat er een poststuk niet voldoende gefrankeerd zou zijn. Via de site van Post NL valt te achterhalen dat het om de zending naar Tjechië gaat en ook dat het één gram 'overgewicht' betreft. Op die pagina staat ook dat je je poststuk op een keukenweegschaal moet wegen! Het is dus geheel volgens de regels gegaan.
Als je op 'onvoldoende gefrankeerd' gaat zoeken, vallen er heel wat ervaringen te delen. De meeste mensen adviseren niet te betalen, dan komt er een herinnering maar daarna niets meer. Maar L. had al zegels geplakt en en haar boosheid opgeschreven. Een beetje te braaf misschien, maar de kaart gaat op weg naar de Afdeling Porten Innen...

24 februari, 2012

PETIT PAQUET



Dankzij het wereldwijde web is het overschrijden van grenzen voor verzamelaars een fluitje van een cent. De beurzen voor verzamelaars zullen er altijd blijven, maar de (ruil)handel via het internet gaat veel sneller en is voor 'tante post' soms moeilijk bij te houden.
Lindsey is dertig jaar geleden begonnen met het verzamelen van sinaasappelpapiertjes, d.w.z. als ze er eentje tegenkwam die ze nog niet had kwam die bovenop een stapel in een doos. Ruilen met anderen of naar beurzen gaan deed ze niet. Een jaar of wat geleden kwam daar verandering in omdat ze via het web ontdekte dat ze beslist niet de enige was die die vaak prachtige fruitwikkels verzamelde. Ze ruilt nu met mensen in Nederland, België, Frankrijk, Spanje, Italië, Tjechië, Duitsland en sinds kort ook Rusland. Het verzenden van het ruilmateriaal gaat niet altijd vlekkeloos, tot twee keer toe is een zending niet aangekomen (hier en/of daar) of is het heel lang onderweg.
Dit in zeer stevig bruin papier ingepakte postpakket, nergens tape maar wel een touwtje heeft er een maand over gedaan om van Rusland naar hier te komen. Lindsey heeft op de zelfde dag een enveloppe op de bus gedaan met bestemming Rusland, maar voor zover we weten is dat nog niet aangekomen.

Overigens heeft het zetten van een advertentie op 'Marktplaats' ook al de nodige plastic zakken en dozen P's opgeleverd met als voorlopig hoogtepunt tien ordners waarin de verzameling van een meneer die direct na de oorlog zijn eerste 'vondsten' inplakte.

Voor iemand die sinaasappelen verkoopt en achteloos die 'bederf-verhullende' papiertjes onder zijn kraam gooit is het moeilijk voor te stellen dat er verzamelaars zijn met duizenden verschillende papiertjes. Lindsey is de vijfduizend gepasseerd, maar daarmee is ze nog een kleintje.

23 februari, 2012

POMELOHOOFD


Bij tijd en wijle rolt er een Pomelo ons huis binnen, je weet wel zo'n groot uitgevallen grapefruit in een netje. Het ding is een ramp om te slopen, De Gezonde Apotheker geeft deze aanwijzingen:

(Het pellen van een pomelo is een intensief karwei. Met een klein mesje kunt u de dikke schil inkerven, daarna trekt u zoveel mogelijk de witte vliezen eraf (deze zijn wel eetbaar maar erg bitter van smaak). Trek met beide duimen de parten van elkaar. U kunt nu makkelijk part voor part de taaie vliezen lostrekken. De parten kunt u nu zo eten of met wat suiker bestrooien.)


Ik vind het een mooie, interessante vrucht in een fraaie verpakking, maar echt lekker... nee. Het netje blijkt voor hergebruik geschikt. Het past mij precies en geeft meer warmte dan je van een netje op een kaal hoofd zou verwachten.