Pagina's

24 november, 2007

V A N T A G E




















Op 10 februari maakte ik een blog over de tewaterlating van de VANTAGE op de werf in Heusden. Gisteren las ik in het BD dat het in Werkendam afgebouwde containerschip tussen 14 en 17 uur voor het publiek te bezichtigen zou zijn. Dat mochten we niet missen, zo vaak krijg je die kans niet! Het is echt leuk om te ervaren dat je bij een tewaterlating tegen een schip opkijkt en vanaf de brug op het schip neer mag kijken.(De brug is de plek vanwaar het schip gevaren wordt, geen stuurrad meer maar knoppen, knuppeltjes en schermen.) Het enige instrument dat sinds de uitvinding ervan niet noemenswaardig veranderd is, is het cardanisch opgehangen kompas; helaas ben ik vergeten van de aan bak-en stuurboord geplaatste exemplaren een plaatje te maken. De brug, of het stuurhuis, is bij een containerschip behoorlijk hoog: de stuurman moet immers over de - op de luiken geplaatste - containers heen kunnen kijken. In dat stuurhuis zijn ook de verblijven voor de bemanning ondergebracht: de kapitein net onder de brug, de officieren daaronder en de rest van de bemanning op het laagste niveau. Zo zitten ze stuk voor stuk het dichts bij de plek waar ze moeten werken.
Leuk om te zien was dat het publiek vandaag voor een groot deel bestond uit mannen en vrouwen die duidelijk technische interesse toonden, voor het hoe, waar en waarom. Dat is anders bij een tewaterlating, daar komt men voor het spektakel.
Morgen vertrekt de VANTAGE om 14 uur voor zijn maidentrip naar thuishaven Zeebrugge; ik ga toch even kijken naar de afvaart!


+


22 november, 2007

J E A N T I N G U E L Y








In 1961 zag ik voor het eerst werk van Jean Tinguely op de spraakmakende tentoonstelling 'Bewogen Beweging' in het Stedelijk Museum te Amsterdam. Ik was nog een groentje in Kunstenland, het zou best eens mijn eerste tentoonstelling van formaat geweest kunnen zijn. Als ik mij goed herinner stond er ook een 'tekenmachine', lange rollen wit papier waarop een mechanische arm krabbels maakte. In de jaren er na ben ik heel wat werk van hem tegengekomen op tentoonstellingen en op pleinen, meestal in de vorm van een water spuitende sculptuur. Een aantal werken die nu in de KUNSTHAL staan kende ik niet. Deze grote kermisachtige installatie kan ik mij niet herinneren evenals onderstaande spiegelopstelling met vele niet stalen onderdelen.





Eigenlijk ging ik vandaag met enige tegenzin naar Rotterdam, ik hoefde Tinguely niet te zien, ik kende het werk wel! Gelukkig heb ik een partner met behoorlijke overredingskracht, anders had ik de mij onbekende werken nooit gezien! Wat ik niet wist was dat de Zwitserse kunstenaar een grote liefhebber van snelheidssporten was. Al in de jaren 60 raakte hij bevriend met coureur Jo Siffert, een plaatsgenoot die tijdens een F1 race de dood vond. Later ontmoette hij zijspanracer René Progin wiens team hij ging sponseren. Hij beschilderde de polyester carrosserie van de zijspanmotoren en de pakken van de coureurs. Van 'oude' racemonsters bouwde hij weer prachtige, bewegende sculpturen.




Wij waren er vroeg bij vanmorgen, de KUNSTHAL was net open. Toch liepen er al grote groepen scholieren rond, driftig schrijvend in schriften en met telefoontjes foto's cq filmpjes makend. Ze hadden grote pret en genoten zichtbaar van al dat vreemde spul.
Een tentoonstelling van werk dat eigenlijk tijdloos is, een tentoonstelling zeer de moeite waard om te gaan zien.

*









21 november, 2007

W I N T E R L I C H T




Winterlicht is de titel van meerdere boeken en schilderijen, een kerstspel, rouwdrukwerk, gedichten en nog veel meer. Allemaal te vinden via GOOGLE.
Voor ons is het sinds een aantal jaren een lichtslang in de berk, zeker als ook de maan het spelletje meespeelt.



^


19 november, 2007

Het portretrecht doorsneden




De discussie over auteursrechten op het internet gaat vooralsnog over tekst, foto's komen later. Maar het 'portretrecht' bestaat al een tijdje. Een fotograaf mag een groep mensen, zoals toeschouwers bij de Sint intocht, hardlopers, voetballers of publiek in een zaal op een foto vastleggen en publiceren zonder al die mensen toestemming te vragen, maar als hij er ééntje uitpikt, een wel dan niet B.N.'er moet hij dat wel doen. En dan vaak ook 'portretrecht' betalen. De fotograaf en de bekende Nederlander worden er dan beter van. De Rechthebbende Niet Bekende Nederlander krijgt, als hij geluk heeft en traceerbaar is, één keer een grijpstuiver en bij veelvuldige herpublicatie een varkentje vol. Voor de goede orde, de foto van de Woerkums bier presenterende monnikken gemaakt door Frank Trommelen had ik zonder vooraf zijn toestemming te vragen op mijn blog gebruikt. Achteraf heb ik die toestemming gevraagd en gekregen. Je weet immers maar nooit. De twee geportretteerden op dit blog wilden best op de foto, maar niet 'en face'! Dan maar doorsneden, bewerkt dus. Komen we bij een heel ander verhaal.





*




18 november, 2007

Een zonnige, zondige zondag.



Er is een interessante discussie in weblogland aan de gang m.b.t. het auteursrecht. Het gaat om het in een privéblog gebruiken van teksten die door anderen zijn geschreven, schrijvers die dat om den brode doen. Tot voor kort kon je op een persoonlijk blog vrijelijk je gang gaan. Een artikel citeren of in z'n geheel overnemen met bronvermelding, geen haan die er na kraaide. Maar die spontane, onbezorgde en veel plezier opleverende tijd lijkt voorbij!


Deze discussie is waar ik het eigenlijk over wilde hebben, maar het is oppassen geblazen, ik denk te weten waar ik in deze sta, maar het mes snijdt aan twee kanten. Het borrelt, rispt op, maar geeft zich nog niet over. Ik kom er vroeg of laat op terug.







Ondertussen genieten we van het koude, maar mooie novemberweer.




^
















15 november, 2007

D O N K E R E D A G E N



Het is half zes, buiten is het donker, binnen draait prachtige muziek. Vannacht heeft het een paar graden gevroren, in de schaduw is het nog steeds berijpt. Ik heb mij vandaag een paar keer in het zweet gewerkt, de helft van de wilgen op het landje heb ik geknot. Ik heb meer gedaan dan ik mij had voorgenomen, bijna alle afgeknipte of gezaagde takken zijn in de omheining verwerkt. Het wordt een prachtige biotoop voor voor vogels en ander kleingedierte. Normaal doe ik dit werk in januari, maar ik voorzie dat ik er dan niet aan toe kom. De poliepen in mijn blaas zijn van het type dat zich niet uitzaait maar blijken wel al tot aan/in een nier te zitten. Ik moet binnenkort dus weer onder het mes en zal waarschijnlijk met slechts één nier thuiskomen. Dat is niet onoverkomelijk, maar geen leuk idee. Ik moet mijn zinnen dus verzetten.
Hakken, zagen, knippen en vlechten helpt daarbij, morgen ga ik verder.




%


14 november, 2007

O N D E R N E M E N






Als rechtgeaarde bierdrinker had ik deze presentatie toch niet mogen missen! Nu kan ik hier niet vertellen of dit biertje ook bij mij in de smaak zou zijn gevallen. Niet dat ik een grote liefhebber of 'verzamelaar' ben van vreemde of nieuwe smaakjes, maar een EKO biertje uit de buurt had ik best willen proeven. Het bier blijkt gebrouwen bij Huisbrouwerij De Peelander in het Zeeuwse Kamperland. Het streven is er lokale producten in te verwerken, een loffelijk streven, maar of die al in deze gepresenteerde flessen zitten is mij onduidelijk. Uit het bij de foto behorende artikel blijkt dat niet.
Wat wel duidelijk is, is dat Woerkumse ondernemers zich roeren, niet stil zitten en afwachten tot het volgende Koninklijke bezoek, maar daden stellen. De gemeente roept wel dat er meer aandacht voor het toerisme moet zijn, maar doet weinig. Iemand die dat wel doet is de man die mij m'n nieuwe iMac levert, de man ook die eerder een kookstudio en een smaakmarkt opzette en nu dus een Woerkums biertje weet te presenteren. Hij doet dat niet alleen, maar is ongetwijfeld de gangmaker. Ik begrijp niet waar hij de energie vandaan haalt, hij moet een rasondernemer zijn, een eigenschap die mij totaal ontbeert.





$


13 november, 2007

SPECHTPREVENTIE



Vrienden van ons hebben een huis, waarvan de gevel voor een groot deel uit hout bestaat. Een paar jaar terug hoorden ze geregeld een soort getik of geklop op de gevel. Bij nadere inspectie ontdekten ze een gat in een plank, dat het werk van een specht leek te zijn. Later hebben ze de specht ook aan het werk gezien. Het dichten van het gat heeft niet geholpen, er moest naar zwaardere middelen worden gegrepen. Dankzij Google vonden ze een bedrijf die een oplossing kon leveren.
Dat bedrijf levert een platte, metalen specht die je ter afschrikking op de gevel kunt bevestigen. Het is echter een Zwarte specht en dat is een echte bosbewoner, hij komt zelden in de buurt van bebouwing. De boosdoener is waarschijnlijk een Grote bonte specht en die is de helft kleiner dan zijn zwarte naamgenoot! Hopelijk dat dat maatverschil voldoende is om af te schrikken!





(:)


12 november, 2007

Fête du Hareng Roi





De Fransen maken overal een feest van, zelfs de herdenking van de slachtoffers van de eerste wereldoorlog (11 nov.) sluiten ze af met een goed glas wijn.
Dit blog gaat over het Fête du Hareng Roi in Etaples, departement Nord-Pas-de-Calais.











Het weer werkte niet echt lekker mee deze novemberdagen, reden misschien waarom het feestterrein dit jaar de helft van vorig jaar besloeg. Het regende net niet, maar het was grijs en de wind was koud. Des te lekkerder waren de warme, gegrilde haringen en de gloeiend hete rode wijn.
Het is een feest ter gelegenheid van de opening van het haringseizoen. Het zal ooit een bescheiden volksfeest geweest zijn, maar zoals overal is het verworden tot een toeristische attractie, kompleet met kantklosster, knopen legger, nagel draaier, folkloristische kleding en de nodige kitsch. In 'historische' klederdracht gestoken muzikanten vrolijken het publiek op. Vroeger voeren de vissers met piepkleine zeilbootjes de zee op, slechts een paar zijn daar nog van over, maar de zee gaan ze niet meer op. Soms fungeren die bootjes als plantenbak op de rotondes van de kustweg.
In de eettent kan het publiek kiezen tussen twee gemarineerde-, gerookte- of gegrilde haringen, samen met een beker warme wijn en twee witte boterhammen voor 3 euro!
De haring wordt op houtvuur gegrild, ik geloof dat daar zelfs een competitie aan verbonden is. Wie grilt het lekkerst? We zullen het niet weten, maar de onzen waren zeker kanshebbers.



ê