Tunnel Mont de Billy

Bij de sluis staat een wonderlijk, klein locomotiefje. Het goed in de verf gezette machientje staat op amper vier meter rails. Als monument van voorbije glorie. Ik heb geen flauw idee wat het daar te zoeken heeft.
Op mijn rondje door het dorp zie ik door een gat in de muur een stapel verroeste smalspoorrails liggen en een stap verder de overgroeide resten van trein onderstelletjes.

Locomotieven en boten komen wel vaker bij elkaar. Tussen Denemarken en Duitsland vaart een veer waarop de trein als passagier plaats neemt, maar vaker is de locomotief een trekpaard, een constante kracht die met gestage tred schepen van A naar B versleept. Van Panama kanaal tot diep in de Ardennen.
Deze geredde locomotief heeft waarschijnlijk ooit over de rails gereden die ik door het gat in de muur zag. 

Pas op het einde van mijn rondje zag ik het bord met uitleg. Niet dat ik alles begrijp, zeker niet de Franse tekst, maar in grote lijnen is het duidelijk.
Ergens in de buurt (waarschijnlijk zeer dichtbij) moet een tunnel zijn, een tunnel waar het kanaal tussen de L'Aisne en de Marne doorheen loopt. 'Tunnel Mont de Billy', ruim twee kilometer lang.
Het kanaal en dus ook de tunnel werden vroeger druk bevaren door de beroepsvaart. De tunnel had geen ventilatiesysteem, uitlaatgassen van scheepsmotoren, maar ook van diesellocomotieven bleven dus hangen en dat was voor niemand prettig. De oplossing was een elektrisch aangedreven locomotief en wel de CGTVN E 1601.

Voor mij is niet duidelijk waar die locomotief zijn stroom vandaan haalde, want een bovenleiding of derde rails heb ik niet gezien.
Hoe dan ook, die locomotief trok de schepen door de tunnel zonder dat iemand het begaf door het inademen van giftige gassen.
Beroepsvaart heb ik op het kanaal niet gezien, maar pleziervaart des te meer. Ook die scheepjes draaien op dieselolie en stoten dus uitlaatgassen uit, maar het locomotiefje staat aan de kant. Hoe komen ze er dan doorheen? Ik ben vergeten het te vragen aan de schippers die er lagen, zij hadden mij het antwoord kunnen geven. Niet in het Frans, maar in het Hollands, want Hollanders lagen er genoeg.

ETALEREN

Etaleren is een vak, een vak dat in een beroepskeuzetest voor mij werd aanbevolen. Gelukkig ben ik het nooit geworden.

Een winkelier wil in een etalage tonen wat hij te bieden heeft, in het Europese westen hebben etaleurs er zo hun eigen draai aangegeven en is de etalage wel een aandachtstrekker geworden, maar producten die binnen te koop zijn, zijn slechts summier aanwezig. De 'Premsela etalages' van de Amsterdamse Bijenkorf waren daar een goed voorbeeld van.

In het oosten en noorden van Europa waren tijdens het communisme etalages een decadente uitspatting van het westen. In West Berlijn is toen het KDW, Kaufhaus des Westen opgericht om de 'Ossies' de ogen uit te steken. De Bijenkorf valt daarbij in het niet.

In Finland hebben wij lang lopen zoeken om een warenhuis te vinden, zij bleken verscholen achter blinde gevels. Door anderen te volgen kwamen wij binnen. Een enkele winkel had een etalage, vaak niet groter dan anderhalve vierkante meter.

In Tsjechië kwamen we deze uitstalkast tegen ( Hojanovice) waarin de winkelier gewoon laat zien wat er binnen te koop is. Geen overbodige mooidoenerij, maar een vliegenmepper, mesje, tuinhandschoenen en haar- clips gewoon tussen de kinderkleding, damesslipjes, bh's en tekensetje.

De Drogerie was gesloten dus het interieur hebben wij helaas gemist.

Op een paar honderd meter afstand van deze winkel hebben wij in een hotel-restaurant een warme Tsjechiese lunche genomen die ons uiteindelijk niet echt beviel. Ook de (jonge) bediening was niet erg toeschietelijk. Onaardig en niet echt geïnteresseerd, zo van: "wat komen jullie hier doen?" Maar de prijs was ongelooflijk laag: € 6.50 voor twee maaltijden en bier, het uurloon moet behoorlijk laag liggen.

Gelukkig hebben wij het ook anders meegemaakt en echt niet alleen in de toeristencentra.

TREKKER

Het zag er niet naar uit dat er recent met deze trekker gewerkt was, maar het gras er onder was wel gemaaid.

De avond en nacht die wij op deze prachtige camping doorbrachten was verre van rustig te noemen. Ik stond net buiten twee vers (één welgemikte tik met een stok en het leven verdween) gekochte forellen schoon te maken toen het noodweer losbarstte. In het droge Huuske heeft L. er een fantastische maaltijd van gemaakt.

De trekker stond ook buiten en zal dat waarschijnlijk ook altijd doen. 

De camping is in Hollandse handen, de trekker waarschijnlijk ook. Maar de stoere trekker is ontegenzeggelijk het product van Tsjechiese zelfbouw, een vorm van zelfbouw die we in het westen niet of nauwelijks tegenkomen maar waar ik 'snotterend' van kan genieten. De man of vrouw die dit voertuig in elkaar heeft gezet heeft in ieder geval aan de buitenkant geprobeerd er iets van te maken.

In de 'cabine' onderdelen van gesloopte auto's, de bedrading was wat slordig en de zitting meer dan 'sleets', maar waarschijnlijk zal het gaan rijden mits je de juiste draden tegen elkaar aan houdt.

CESSNA 172 OK-VKF

De behoefte om zelf te leren vliegen heb ik nooit gehad, maar alle vormen van 'het door de lucht voortbewegen' heeft altijd mijn interesse gehad.
In het restaurantje van de Euro Air Camping bij Vrchlabi in Tsjechië spraken wij een Hollandse man die 'voor geen goud' in een vliegtuig zou stappen. De best aardige camping was gesitueerd op het terrein van een vliegschool, het vernieuwde sanitair met nog herkenbare trekjes van het vorige bewind was nog niet af, waarschijnlijk zal het nog lang in dat stadium blijven.
Aan de andere kant van de weg was het een komen en gaan van sportvliegtuigen. Bekende modellen, maar ook wonderlijke zelfbouw 'kisten'.
We vertelden de man in het restaurant dat we van plan waren een rondvlucht te maken om het landschap van bovenaf te bekijken. Bij het idee alleen al zat hij te huiveren.
Volgens het bord en de folders bij het vliegveldje zou het mogelijk zijn tot 18.00 uur te boeken, maar toen wij dat om 17.00 uur probeerden was het toestel al opgeborgen en de piloot naar huis. De volgende morgen was het grijs weer en de man waarbij je moest boeken in geen velden of wegen te zien. We besloten ter plekke in ons Huuske te ontbijten en af te wachten.
Er stopte een auto met CZ nummerbord waar een ouder echtpaar uitstapte, de man vroeg ons in het Duits of er iemand was en of wij een rondvlucht wilden. Na ons bevestigende antwoord stapte hij resoluut het terrein op en verdween in een hangar. Na een minuut of tien kwam hij terug en zei dat de piloot ons zou komen halen. De piloot was een aardige zestiger die een paar woorden Duits sprak maar nog minder Engels, wat toch vreemd is voor een vlieger. Aan het neuswiel trok hij een Cessna naar buiten en hielp hij ons met instappen. Na enig geharrewar hadden wij de heupgordels om en startte hij de motor. L. had op de achterbank het rijk alleen en ik moest mijn benen 'kort' houden om niet per ongeluk de pedalen te beroeren. Hobbelend taxieden wij naar het begin van de grasbaan. Een kort radiocontact en een blik naar alle kanten en de rondvlucht kon beginnen. De startbaan liep een beetje helling af waardoor de aanloop kort was. Het stijgen van een sportvliegtuigje geeft mij altijd het gevoel van een 2cv die de helling niet opkomt. De allereerste keer dat ik in zo'n ding mee vloog vertrouwde ik het ook voor geen cent en dacht eerder terug te vallen dan hoger te komen. Nu weet ik beter maar heb nog steeds de neiging 'even te helpen duwen'.
De piloot vertelde dat we vlogen in een Cessna 172, een veel gebouwd en betrouwbaar toestel. Het zicht was niet optimaal, maar er was genoeg te zien. Al klimmend verzeilden we in de wolken en liet het zicht door de ruit te wensen over, maar de piloot gaf geen krimp. We vlogen naar de toppen van de ons omringende beboste bergen en daalden af naar de Skoda fabrieken. Wij voelden ons dwergen boven het Reuzengebergte. Een half uurtje is zo voorbij, voor we het wisten werd het gas teruggenomen en zakten we weer terug naar de grasbaan. Weer een mooie ervaring rijker. Op de grond vertelde de piloot trots dat hij al vanaf zijn veertiende vloog, hoeveel uren en hoeveel starts. Begonnen met zweefvliegen, dan 'onder dienst' zijn brevetten gehaald en militair gevlogen, waarschijnlijk ook in een Yak, ik ben vergeten het hem te vragen. Nu doet hij rond- en zakelijke vluchten en nog steeds met heel veel plezier. We verstonden elkaar niet best maar begrepen elkaar des temeer.

NEST van FITIS (Phylloscopus Trochilus)

Een week of twee geleden zag ik op mijn dagelijkse ochtendwandeling op één van de landjes langs het pad een klein grijs vogeltje driftig in de weer met nestmateriaal. Met een snavel vol verdween hij keer op keer op dezelfde plek in het hoogstaande onkruid. In de droge periode 'plukte' hij gras/hooi van de grond, na een bui haalde hij het uit het gaas van de afscheiding waar het tijdens hoog water in was blijven hangen. Na een aantal keren goed opgelet te hebben zag ik dat hij nog geen halve meter van de grond, tussen de Fluitenkruid-stengels aan het bouwen was. Ik dacht eerst aan een Grauwe vliegenvanger, maar die maakt z'n nest niet zo laag. Bovendien was het vlieggedrag anders. Na enig speuren in de boeken kwam ik uit bij de Fitis. Na de eerste hoosbuien van de vorige week ben ik naar het nestje wezen kijken en zag dat het totaal verwaaid en verregend was, wel lagen er drie eitjes in. Vandaag, na weer hevig onweer van vannacht bleken de eitjes verdwenen en stond het holletje vol water! Zo goed isoleren die donsveertjes dus! Geen enkele kans dus dat het opnieuw in gebruik genomen zou worden. Ik heb het doorweekte bouwsel meegenomen om te kunnen laten zien.

Het toeval wil dat in een struik tegen de gevel van ons huis, ook heel laag een andere Fitis een nest heeft gemaakt, dat hangt er na alle buien nog steeds! Nooit eerder zagen wij die kleine vogeltjes in de tuin, of het moet zijn dat wij steeds die Fitissen voor Vliegenvangers aanzagen.

Monument voor een verzonken stad, 1981

De stad is trots op - en koketteert met - haar kunstbezit. Maar wie is de stad? Zijn dat de bestuurders, de bevolking of een husseltje van die twee? Als kunst niet in de smaak valt of in de weg staat, blijkt de waarde van het werk nihil en de houdbaarheidsduur beperkt.

In 1979 kreeg ik van de Gemeente Amsterdam de opdracht tot het maken van een schetsontwerp voor een locatie in het het Frederik Hendrikplantsoen. De toenmalige adviescommissie in samenwerking met vele vertegenwoordigers vanuit de buurt (bewoners en school) kozen op basis van documentatie voor mijn werk. Zij konden kiezen uit 10 van de 31 ingezonden mappen. Eind 1980 kreeg ik de opdracht tot uitvoering van mijn ontwerp. De oplevering was 2 juni 1981, het budget fl.60.000,--

Om de juiste maat en plaats te kunnen bepalen, maakte ik van plaatmateriaal een model op ware grootte. Het aardige was dat een groep kinderen van de school niet alleen nieuwsgierig was tijdens ons 'geschuif', maar zich ook bij het beeld meteen 'thuis' voelden.

In 2000 verscheen er opeens een skatebaan binnen 10 meter van mijn 'Monument voor een verzonken stad', waardoor het zicht door en om het beeld totaal verdween.
Na een begonnen rechtszaak die in mediation uitmondde, beloofde de gemeente dat bij toekomstige wijzigingen van de nabije omgeving van het kunstwerk, de belangen van de kunstenaar meegewogen zouden worden.

Nu, slechts twaalf jaar verder, gaat het plantsoen weer op de schop en wordt mijn werk bedreigd. Het is niet de gemeente die mij informeerde, maar een betrokken bewoner. In één van de verslagen die ik onder ogen kreeg staat letterlijk: "Het kunstwerk dat voor de school staat, kan daar weg", pats, boem!
De man of vrouw die de opmerking maakte (geen idee wie het was) beledigt niet alleen mij als maker maar ook de mensen die voor mijn beeld kozen.
Het lijkt mij niet dat de gemeente zijn gedane belofte nakomt, volgens de overeenkomst van 5 juli 2001 kan de benadeelde partij bij de bevoegde Rechter te Amsterdam nakoming eisen.

Ik denk dat ik weer een drukke tijd tegemoet ga.

SMILE PLEASE...

Kijk mij eens vriendje zijn.

Foto's van Rutte met zijn hand op de schouder van een 'vriend' moeten ons doen geloven dat wij in een goed draaiende samenleving vertoeven, maar de afstand tussen arm en rijk wordt steeds groter. De voedselbanken kunnen de vraag vaak niet meer aan en vette bonussen blijven gegeven worden. Bij een vorige foto lag de hand van Rutte op de schouder van een man die kunst en cultuur als een 'linkse hobby' typeerde. De man met verstand van zaken en de meer natuurlijke uitdrukking op zijn gezicht, wist fijntjes te vertellen dat kunst en cultuur van oudsher een rechtse hobby is. De rijken der aarde waren de opdrachtgevers van de muzen en zullen dat als het aan Joop ligt weer zijn. De van links naar rechts zwabberende overheid mag toekijken en schaapachtig lachen.

De vette lach en de amicale handen van Mark zien we wel erg vaak op de voorpagina van de dagbladen. Niet dat een politicus niet mag lachen, graag zelfs, maar dan wel, welgemeend. Natuurlijk is het zo dat fotografen ensceneren en alles doen om de geportretteerde goed over te laten komen, maar enige eigenwaarde en een gelovenswaardige  uitstraling  mag je van een politicus op het niveau van Mark toch wel verwachten.

ELEPHANT GARLIC

Van vrienden kregen wij als presentje uit de U.S.A. een reuze knoflook in een prachtig blauw netje. De bol weegt 85gram en heeft de prozaïse naam: Elephant Garlic /Ail Géant. Het Purperhart schaaltje heeft een doorsnede van 16cm. Eén teentje lijkt gelijk aan de helft van een normale maat knof. Geproefd hebben we 'm nog niet, maar volgens de gevers is het een pittige.

KAART 1940

Mensen verzamelen van alles, ook de papiertjes waarin boter verpakt en verkocht wordt. Eén van de Franse contacten van L. is zo'n verzamelaar. Hij mailde een scan van een briefkaart die hij ergens gevonden had. Het is een reclamekaart voor boter. De kaart is 28 augustus 1940 verstuurd vanuit Antwerpen naar Leiden. De lage Landen en Vlaanderen waren toen door de Duitsers overrompeld.

De tekst op de kaart is heeft Vlaamse kantjes, maar lijkt door een Hollander geschreven. De Fransman vroeg ons de tekst te vertalen omdat het tenslotte om een kaart uit oorlogstijd gaat en er misschien interessante informatie op staat. Op een paar onleesbare woorden na is dat ons gelukt. De inhoud is niet schokkend, maar wel heel menselijk. Het dagelijks leven in oorlogstijd is niet veel anders dan nu. We wennen snel, zeer snel aan veranderingen en andere 'meesters' en leren nog sneller er mee om te gaan.

STILLEVENS

Op 3 oktober 2011 liet ik mijn 'werk' tafel zien met enkele tot dan gedraaide producten.

Die werktafel staat nu zo vol dat ik de schaaltjes moet stapelen, er aan werken is niet meer mogelijk. Met de uit vers nat hout (de spetters vlogen me om de oren) gedraaide en vervormde schaaltjes ben ik gaan spelen. Op pootjes staan ze nu, verheven boven het maaiveld. De verdraaide stampers geven vorm en richting aan de stillevens. Het verhaaltje erachter mag u zelf maken.

Wat ik er mee ga doen weet ik nog niet, 

waarschijnlijk weggeven.

FOTO BOMAANSLAG

Deze foto uit de NRC van donderdag 5 april laat mensen zien die dood zijn.  Door andere mensen gedood welteverstaan. Als een mens dood is spreken we van een lijk en een lijk verbergen we over het algemeen onder een wit laken of stoppen het in een hermetisch afgesloten body bag. Zo althans laat de pers het ons meestal zien.
Wat mij opvalt is dat je zelden blanke mensen zo ziet die gedood zijn bij een bomaanslag zoals deze Somaliërs, vooral de man hangend over zijn stoel zou als hij een blanke huid gehad zou hebben nooit zo in beeld gebracht zijn. En zeker niet zo prominent.

De foto laat mij twee dingen zien: ten eerste de totaal niet in de slachtoffers geïnteresseerde militairen en andere aanwezigen. Het lijkt alsof de doden er niet toe doen.
En ten tweede een verandering bij de redactie door voor deze foto te kiezen. De vraag is of het een gunstige ontwikkeling is (in de zin van laten zien waarom het gaat) of een afvlakking.

Bovendien is er iets vreemds aan de hand met de man binnen de rode ovaal. Hij lijkt veel te groot t.o.v. de andere figuren, maar zit ook vreemd in elkaar.

'ONZE' FAZANT

Helemaal zeker weten wij het natuurlijk niet, maar voor ons is dit 'onze' fazant.  Hij komt elke winter langs op zoek naar lekkere dingen. Hij heeft ontdekt dat er bij de kippen vaak wat te halen is. Maar nu blijft hij ook bij ons overnachten, niet altijd op de zelfde plek. Hij wil nogal eens van tak veranderen, maar wel steeds in hetzelfde groepje essen. Nu het blad nog niet aan de bomen zit is hij goed te zien. Het is een ochtendvogel, rond een uur of drie laat hij horen dat hij wakker is. Wat is het buitenleven toch mooi.

CÉSAR ET SON CANOT D'ÉCORCE

Een film over de bouw van een traditionele Canadese kano van o.a. berkenbast en Cederhout.

Op het oog en met zijn handen maakt deze man met een bijl, zakmes, priem en een oude omslagboor een volwaardige kano. De film duurt bijna een uur maar is zeker de moeite waard.

TAARTEN...

Eén van Lindsey's Italiaanse 'connecties' heeft niet alleen een gigantische verzameling sinaasappelpapiertjes, ze maakt ook taarten op bestelling en geeft cursussen aan mensen die net zulke fraaie en lekkere sculpturen willen maken als zij.

Ik ben (niet meer) zo'n zoetekauw, maar ik kan wel genieten van deze prachtige creaties, waar menig banketbakker jaloers op mag zijn.

Op deze taart met rood lint en geborduurde roos zit zelfs een naald waarmee de kruissteekjes gemaakt zijn.

Deze taart doet mij denken aan Italiaanse of Franse begraafplaatsen:  roze kleurtjes, linten, nep bloemen en bronzen letters.

Niet echt mijn 'ding', maar een mooie taart is het zeker.

Syria: Assad's wife spent thousands on trinkets as blood was spilled in Homs

Soms zou ik een allround wetenschapper willen zijn, zou ik willen kunnen verklaren waarom wij zijn zoals wij zijn. Want niets zo complex en ondoorgrondelijk als de menselijke hersenen wordt beweerd, maar is dat zo?
Soms denk ik dat de wereld er inderdaad zo zwart en wit uitziet als de heren op deze foto.
Het is maar hoe je kijkt, voor mij zit links wit en rechts zwart. De houding van de mannen kom je alleen maar tegen op geposeerde foto's, bijna niemand is daar goed in. De man links komt op mij ontspannen over, terwijl de man rechts eigenlijk met zijn houding geen raad weet. Hij denkt en zegt dat hij gelijk heeft, maar uit zijn houding blijkt grote onzekerheid.
Kofi is een witte duif die tegen beter weten in een poging doet de zieke zwarte raaf te kooien.
De zwarte man met blanke huid leeft met z'n Barbie-popje in een sprookjeswereld en voelt zich aangevallen door een boze wolf die hij 'wel even af zal schudden. '
'Zijn Volk'  -de echte wereld-  wordt in zijn opdracht, door zijn leger als 'terroristen' afgeslacht. Dat verhaal hebben wij eerder gehoord en gezien, maar zwarte raven blijken daar immuun voor. Hun hersenen volgen een ander patroon. Want macht is geld en geld is macht. Geld en macht maken blind en heersers denken dat dat onschendbaar maakt. Maar overheersers vallen altijd, is het vandaag niet dan is het morgen.

BOUWMEESTER

In een hoek van onze tuin staat de "Datsja", zo noemen we het huisje dat ik een aantal jaren terug van afval hard-hout bouwde. Het is een lekker plekje om je zo nu en dan even in terug te trekken of op de 'waranda' in het zonnetje een drankje te nuttigen. We hebben zelfs een vriendin die liever in de Datsja overnacht dan van het bed in de logeerkamer gebruik te maken. 

Maar eerst hebben we een andere gast.

Toen ik er aan het eind van de middag even ging zitten viel het mij op dat, naast het elke winter naar binnen geblazen blad ook nogal wat andere zaken zoals takjes en vreemde slierten op de vloer lagen.

Automatisch kijk je dan naar boven en zie je een prachtig, vers bouwsel boven het voeteneind van het bed. Op de balk, boven het raampje rechts op de eerste foto.

De richel is nog geen zeven centimeter breed, maar deze bouwmeester heeft daar geen probleem mee, hij maakt zijn 'fundatie' gewoon breder door héél veel materiaal over de rand te draperen. Uiteindelijk krijgt de merel (want dat zal het zijn) een brede basis voor zijn nest. Ik weet het niet zeker, maar ik denk dat dit bouwwerk niet ouder dan drie dagen is. Het materiaal is heel vers en ik heb niet eerder gezien dat er gevallen materiaal op de vloer lag.

Als je goed kijkt naar de onderste foto (aanklikken) zie je héél veel verschillende materialen, verse en verdorde. De bekleding (blubber) in het uiteindelijke nest is nog niet aangebracht, ik ga morgen bij droog weer eens van een afstandje zitten kijken of het werk verder gaat.

LOQUAT in mineur...

Eén van de eerste, vanuit een pit opgekweekte Loquat's heeft het ver geschopt. Het was en is mijn trots, een waardige vervanger van de oude peer die hier in 2005 nog als dood hout stond. Een krachtige boom met prachtige bladeren. Voordat de najaarsstormen toe konden slaan haalde ik er de nodige lange takken af, omdat er in het vorig seizoen door wind de nodige schade was toegebracht.

Maar de afgelopen winter deed een oude beul opstaan, de beul met de lage temperaturen. We waren het niet meer gewend en mijn Loquat zeker niet! Hij staat er nu heel triest bij, er valt steeds meer (groen/bruin) blad af, ik (wij) hopen dat het niet de genadeklap is geweest, maar dat er over een maandje weer nieuw leven is te zien.

Als er weer zo'n vorstperiode aan lijkt te komen zal ik proberen vanuit de overstekende dakrand een beschermende tent te bouwen, want vaak is een klein beetje hulp genoeg.

Aan de andere kant vind ik eigenlijk dat als een plant of boom het in ons klimaat niet redt, hij hier niet thuishoort.Dus ben ik eigenlijk tegen mijn eigen gevoel in bezig....

Maar het is zo leuk om uit een pitje een boom te zien groeien.

 

PUIN RUIMEN II

Gisteren hebben we een kruiwagen of zes gevuld met puin vanachter het atelier in de container gestort. De kruiwagen trokken we met de zitmaaier naar boven, Lindsey als chauffeur en ik de kruiwagen heffen en sturen. We waren er behoorlijk 'kapot van', ondanks de inspanning was ik door en door koud en ben dan ook voor het eerst in jaren weer eens een heet bad ingegleden. Een kortstondige krachtinspanning kan ik nog steeds aan, maar langer dan een uurtje lukt niet meer. Wat dat betreft heeft L. meer power.

Vandaag hebben we het anders aangepakt, het puin moet nu ook van verder weg komen. Het aanhangertje dat ik ooit in elkaar laste bewijst ons ook nu weer een goede dienst. Er gaat bijna twee keer zoveel in als in een kruiwagen, maar vol trekt de maaier niet. Toch is het een verlichting van ons werk.

Ik heb er nog even aan gedacht een 'elektrische kruiwagen' te huren, maar daar gaat ook niet zoveel in en bovendien gaat het zo prima.

Boven gekomen wordt het weer handwerk, maar we hebben geen haast, het gaat goed zo!

 

Bij het opladen van het puin zag ik ineens iets leuks, in een stuk betonvloer zat een scheermes vast! een dichtgeklapt exemplaar, maar duidelijk herkenbaar.  Ik weet dat het vroeger de gewoonte was om munten, oud gereedschap of een ander teken in een bouwwerk achter te laten onder vloeren of tussen balken, maar een scheermes is wel erg bijzonder! Bij het slopen van de vloer moet ik het over het hoofd gezien hebben.

PUIN RUIMEN

Al het puin dat de afgelopen jaren bij mondjesmaat uit ons huis, atelier en erf kwam heb ik zover mogelijk opnieuw gebruikt. Niet al het hergebruik heeft tot een bevredigend resultaat geleid.  Mijn pogingen om 'Ecokathedralen a la Louis le Roy' te creëren zijn mede door onze kippen en mijn onkunde mislukt. Al een poos had ik het gevoel dat ik eens puin zou moeten ruimen, maar waar laat je dat spul. Her en der had ik al gaten langs het wegdek van de dijk gedicht, maar die gaten zijn niet groot genoeg om al mijn puin in kwijt te raken. 

Het laten komen van een puincontainer leek mij altijd een financiële brug te ver, maar die kosten blijken verre van onoverkomelijk! Voor nog geen tachtig euro heb je een 4 kuub bak voor de deur, die je helemaal vol mag gooien in de tijd die je zelf bepaalt. Wijn hopen 'm eind volgende week op ons dooie gemak gevuld te hebben, maar we mogen er ook veel langer over doen.

De chauffeur die de bak kwam brengen dacht even een paar meter van de (nieuwe) stoep bij de buren te kunnen benutten om de container goed op z'n plaats te zetten, maar hij kwam niet meer naar boven. Zijn aangedreven wielen begonnen te 'spinnen' en groeven een kuil in de stoep van de buurman. Op mijn advies heeft hij de ....tonner(?) verder naar beneden laten zakken en kon toen in één keer met een beetje vaart boven komen.

Boven gekomen keek ik mijn ogen uit, die auto's van vandaag kunnen zoveel meer dan die eenvoudige 'bakken' van tig jaar geleden. Alles is in- en uit schuifbaar waardoor het op de juiste plaats zetten van een container zoveel eenvoudiger is geworden en de chauffeur lol in z'n werk houdt. We moesten natuurlijk even napraten over hetgeen hem overkwam. Ik wist niet dat Lindsey ondertussen foto's had gemaakt.

DOOSJE MET T-RING

Zoekend op de naam van een goede vriendin en collega van Marion kwam ik op de site van een museum dat ik niet kende. Ik zag werk uit 1982 van die vriendin dat ik niet eerder had gezien; drie donkere ringen van perspex met een lichte doorsnijding. Ik vroeg haar of zij van dat museum afwist. Dat was zo, maar ze vertelde ook dat dat museum werk van Marion had, waarschijnlijk gekocht via Galerie RA. Dat wist ik niet en daar heb ik Marion ook nooit over gehoord.

Het Powerhouse Museum, Sydney Australië, blijkt naast deze drie T-ringen in doosjes nog drie andere werken van Marion te hebben.

Het wonderlijke is dat ik mij de ringen wel, maar de doosjes niet herinner! Toch weer een leuke opfrisser dankzij internet.

EXOTEN RUKKEN OP

Sinds een aantal weken komt deze Australische Prachtrosella bij vrienden van ons meesnoepen van het wintervoer. Hij/zij flirt met de Halsbandparkieten die al jaren de vetbollen wisten te vinden. Wie weet komt uit die liefde een Hollandse variant. Bij ons in de buurt heb ik nog geen exoten in vrijheid gezien, deze vrienden wonen dan ook onder de rook van Amsterdam. Van buren hebben ze gehoord dat weer andere buren hun volière hadden opengezet. Deze Australische Prachtrosella komt daar bijna zeker vandaan. Meestal overleven volièrevogels hun vrijlating niet, maar misschien is dit een uitzondering en vliegen er volgend jaar vrolijk gekleurde bastaards rond en wie weet zien wij ze ook nog eens in de tuin.

1 gram TE VEEL...

Als je als automobilist een bon krijgt omdat je harder reed dan toegestaan, wordt er een correctie toegepast omdat er rekening wordt gehouden met afwijkingen in de meetapparatuur.

Die correctie kent Post NL niet. Vijftig gram is vijftig gram en geen gram meer.

L. maakte een enveloppe met P's klaar voor Tsjechië; haar digitale keukenweegschaal gaf aan dat het geheel 50 gram woog incluis postzegels en ik deed de zending op de bus. Een paar dagen later valt er een kaart in de bus waarop staat dat er €2.50 betaald moet worden omdat er een poststuk niet voldoende gefrankeerd zou zijn. Via de site van Post NL valt te achterhalen dat het om de zending naar Tjechië gaat en ook dat het één gram 'overgewicht' betreft. Op die pagina staat ook dat je je poststuk op een keukenweegschaal moet wegen! Het is dus geheel volgens de regels gegaan.

Als je op 'onvoldoende gefrankeerd' gaat zoeken, vallen er heel wat ervaringen te delen. De meeste mensen adviseren niet te betalen, dan komt er een herinnering maar daarna niets meer. Maar L. had al zegels geplakt en en haar boosheid opgeschreven. Een beetje te braaf misschien, maar de kaart gaat op weg naar de Afdeling Porten Innen...

PETIT PAQUET

Dankzij het wereldwijde web is het overschrijden van grenzen voor verzamelaars een fluitje van een cent. De beurzen voor verzamelaars zullen er altijd blijven, maar de (ruil)handel via het internet gaat veel sneller en is voor 'tante post' soms moeilijk bij te houden.

Lindsey is dertig jaar geleden begonnen met het verzamelen van sinaasappelpapiertjes, d.w.z. als ze er eentje tegenkwam die ze nog niet had kwam die bovenop een stapel in een doos. Ruilen met anderen of naar beurzen gaan deed ze niet. Een jaar of wat geleden kwam daar verandering in omdat ze via het web ontdekte dat ze beslist niet de enige was die die vaak prachtige fruitwikkels verzamelde. Ze ruilt nu met mensen in Nederland, België, Frankrijk, Spanje, Italië, Tjechië, Duitsland en sinds kort ook Rusland. Het verzenden van het ruilmateriaal gaat niet altijd vlekkeloos, tot twee keer toe is een zending niet aangekomen (hier en/of daar) of is het heel lang onderweg.

Dit in zeer stevig bruin papier ingepakte postpakket, nergens tape maar wel een touwtje heeft er een maand over gedaan om van Rusland naar hier te komen. Lindsey heeft op de zelfde dag een enveloppe op de bus gedaan met bestemming Rusland, maar voor zover we weten is dat nog niet aangekomen.

Overigens heeft het zetten van een advertentie op 'Marktplaats' ook al de nodige plastic zakken en dozen P's opgeleverd met als voorlopig hoogtepunt tien ordners waarin de verzameling van een meneer die direct na de oorlog zijn eerste 'vondsten' inplakte.

Voor iemand die sinaasappelen verkoopt en achteloos die 'bederf-verhullende' papiertjes onder zijn kraam gooit is het moeilijk voor te stellen dat er verzamelaars zijn met duizenden verschillende papiertjes. Lindsey is de vijfduizend gepasseerd, maar daarmee is ze nog een kleintje.

POMELOHOOFD

Bij tijd en wijle rolt er een Pomelo ons huis binnen, je weet wel zo'n groot uitgevallen grapefruit in een netje. Het ding is een ramp om te slopen, De Gezonde Apotheker geeft deze aanwijzingen:

(Het pellen van een pomelo is een intensief karwei. Met een klein mesje kunt u de dikke schil inkerven, daarna trekt u zoveel mogelijk de witte vliezen eraf (deze zijn wel eetbaar maar erg bitter van smaak). Trek met beide duimen de parten van elkaar. U kunt nu makkelijk part voor part de taaie vliezen lostrekken. De parten kunt u nu zo eten of met wat suiker bestrooien.)

Ik vind het een mooie, interessante vrucht in een fraaie verpakking, maar echt lekker... nee. Het netje blijkt voor hergebruik geschikt. Het past mij precies en geeft meer warmte dan je van een netje op een kaal hoofd zou verwachten.