Plekkie maken....

Soms moet je zorgvuldig opgebouwde zithoekjes weer afbreken om plaats te maken voor iets nieuws. Voor een vlakke parkeerplaats voor ons HUUSKE moesten we niet alleen de komposthopen verplaatsen maar ook ons zitje slopen. De Blauwe regen, Kamperfoelie en Clematici moesten er aan geloven. Alleen de Clematis hebben we een nieuw gegeven.
Even verder dan het bootje ligt, in het verlengde van de oude komposthoop moet de plek komen.
Ben benieuwd wanneer wij daar voor het eerst kunnen gaan staan en de unit van de auto halen.

*

Hard werken voor 2

.

De plek waar onze BIMOBIL nu staat is niet ideaal. Te klein en niet vlak genoeg. Bovendien staat hij daar eigenlijk in de doorgang van het huis naar de tuin. We hebben een alternatief, maar dan moet e.e.a. verplaatst worden. daar zijn wij gisteren en vandaag mee bezig geweest. Gisteren heb ik planken/latjes die er lagen, een nieuwe plek gegeven, vandaag was de komposthoop aan de beurt, of liever gezegd de twee hopen. (Eén hoop is ongeveer 18 kruiwagens.) Een verse- en een oude komposthoop. Normaal gesproken gaat de oude in het voorjaar over de tuin. Volgend voorjaar, maar nood breekt wet, vandaag dus maar. De verse hoop hebben we een nieuwe plek gegeven. Als de tuinbonen die er naast staan geplukt zijn is er plaats voor een tweede hoop, voorlopig gaat het nieuwe tuin/keukenafval op de verplaatste hoop. Na zo'n klus, incluis palen slaan en andere zaken sjouwen, zijn wij bekaf! Nog geen drie jaar geleden zou ik de dijk nog zijn gaan maaien, nu doe ik dat morgen maar!

.

O V E R - L E V E R S


+

Deze twee jonge mussen hadden vanmorgen gezelschap van nog wel tien broertjes en zusjes. Het krioelt er werkelijk van en niet alleen hegge-of grasmussen maar ook de dood gewaande HUISMUS is in grote getale aanwezig.
Dit jonge mereltje was bezig met evenwichtsoefeningen, de staart is nog niet volgroeid, waardoor de goede balans moeilijk te vinden is. Ik denk dat wij als mens-jongen het behoorlijk gemakkelijk hebben. Lopen en spreken leren wij snel en vijanden hebben we eigenlijk niet.

+

P R I L L E V E N

(in de kiem gesmoord)

Ik denk dat wij rond ons huis wel meer dan twintig nesten hebben. Van eend tot winterkoning. In de Hedera langs muur of stam, in struiken en bomen en natuurlijk ook in mijn nestkastjes. In één van die te koop staande nestkastjes is een pimpelmees aan het broeden geslagen, met resultaat. Elke keer als ik er langs loop hoor ik ze krijsen, totdat moe met een snavel vol voedsel ze tot bedaren weet te brengen.
Vandaag lag op 3 meter van het kastje dit dode jong, het lijf nog helemaal kaal maar de vleugels al behoorlijk ontwikkeld. Ik denk dat het uit het kastje komt, door pa of moe verwijderd. Maar die glibberige uitstulping doet erger vermoeden.



+

Z O R G V L I E D


+

Marion wilde begraven worden op Zorgvlied, daar ligt ze nu ruim twaalf jaar in een graf voor twee. Een graf voor één persoon bestaat niet voor een haalbare prijs, behalve als jijzelf kiest of de nabestaanden kiezen om samen met een vreemde in één graf te gaan. Vreemdgaan na de dood zou Youp zeggen.
Als rechthebbende krijg ik sinds een jaar het 'bulletin Zorgvlied', een periodiek dat er steeds beter uit gaat zien, maar ook steeds meer gaat lijken op een blad voor volkstuinders.
Aanbiedingen voor vaste beplanting: randbeplanting haag of liggend, drie vaste planten-arrangementen: Dordogne,Bordeaux en Provence. Zomer- en winterwisselgoed. Ook kan je je opgeven voor dauwtrappen op hemelvaartdag of je aanmelden voor de 'Dag van ons park Zorgvlied'.
Ik denk dat het een goede zaak is dat een begraafplaats zichzelf etaleert en meer wil zijn dan alleen een dodenakker. Voor veel mensen is het bezoeken van een graf het bezoeken van een dierbare, anderen doen het uit plichtsbesef of omdat de omgeving dat verwacht. Een prettige, goed verzorgde omgeving kan dan helpen.
Ik ben niet zo'n graf bezoeker, voor mij is de dood een logisch gevolg van het leven, al komt het vaak te vroeg. Mijn dierbaren zitten in mijn hoofd en komen zo nu en dan boven borrelen, dat zijn belangrijke momenten. Als ik van de A2 de Ring-West oprij zeg ik Marion altijd even gedag, daarvoor hoef ik niet af te dalen naar Zorgvlied.
Dat graf voor twee personen is gehuurd voor twintig jaar, daarvan liggen er al twaalf achter ons. Over acht jaar moet ik beslissen of ik de rechten wil behouden. Dat is geen simpele beslissing. Ikzelf kies voor crematie dan is dat graf niet nodig, tenzij anderen vinden dat Marion's graf in stand gehouden moet worden, zal het geruimd worden.
Overigens liggen er al twee personen, want ik heb de urn met de as van Marion's moeder in de kist gelegd voordat die definitief dicht ging.
Op de steen staat een geheimzinnige E die dat aangeeft.

Ik besef dat dit een gevoelig onderwerp is, maar schroom niet je uit te spreken.
Zeker in dit geval stel ik commentaar zeer op prijs.

+

R E G I S T E R

Er zit nog meer geschiedenis in mijn documentenmap, o.a. deze kopie van de kaart van het bevolkingsregister. (Overigens naar mijn weten het enige document dat met ons, verhuizende burgers mee verhuist.) Ik ben een keer of zeven van adres veranderd, waarvan drie met Marion. Van die drie staat er maar één op deze kaart. Het kan dus zijn dat Marion en haar moeder op nog veel meer adressen hebben gewoond.
Marion is in 1944 geboren in Lingen a/d Ems, Dld. Dat was toeval, haar moeder was op advies van haar vader (Marion's grootvader) op weg van Berlijn naar Amsterdam, omdat de kansen voor een moeder en kind in Amsterdam beter leken dan in Berlijn. Maar de trein kwam onder vuur van de geallieerden tot stilstand en Marion kwam te vroeg in een Duits klooster ter wereld, maar de aangifte gebeurde op Nederlands grondgebied. Ze was dus Nederlandse met een Duitse moeder.
Dat laatste is de reden waarom het eerste adres pas in 1948 genoteerd wordt. Een deel van de tussenliggende jaren brachten ze door in interneringskampen in het noorden van het land. De resterende tijd is voor mij een raadsel en zal dat blijven ook.

Het is vandaag 10 mei, de verjaardag van mijn vader en - hoe toevallig - ook die van Lindsey's vader. Maar ook de dag dat in 1940 de Nazis Nederland binnen vielen.

Gelukkig beseft men nu, na zestig jaar dat er een verschil is tussen Nazis en Duitsers.

Tussen volk en machthebbers.

$

M A R I O N

1944-1995

Mijn kartonnen 'harmonica map' uit de jaren 70 van de vorige eeuw, waarin ik al mijn belangrijke papieren bewaar was echt aan vervanging toe. Office Centre had niet wat ik zocht, maar de HEMA wel. Ik kocht daar vandaag twee moderne transparante 12 vaks documenten mappen.
Bij het overhevelen en sorteren van de paperassen kwam ik in een zorgvuldig gevouwen bruin papiertje een blonde haarlok en melktandjes tegen van Marion, ooit door haar moeder verzameld en na haar overlijden door ons gevonden. Ik had het eerder gezien maar was het totaal vergeten. Naast het bruine pakje lag een minuscuul blauw envelopje, voor MAMA, met daarin een uitgeknipt hartje waarop de tekst: dit is een zoen! Moeder en dochter zijn er niet meer, maar deze kleine herinneringen gaan weer terug in de map.

Voor later.


*
PS

Ik maakte de foto op de omslag van het blad KM (kunstenaarsmaterialen) .

B O L D E R K A R

Weet u het nog, de laadbak van de Pick-Up? Hij staat nog steeds op de aanhanger voor de deur bij L. Een plek om 'm te stallen (naast het Huuske) heb ik inmiddels vrijgemaakt. Maar hij moet van de aanhanger af en naar die plek gereden en later van de Pick-Up erop- en eraf gereden kunnen worden. Dat wil zeggen dat er een kar en een hijs gemaakt moeten worden. Igor de verkoper van ons huuske opperde iets te maken in de trant van een bolderkar.
Die kar heb ik vandaag gemaakt....van hout! En wel van het laatste hout dat ik nog had van het kinderbed van m'n randdochter! De wielen en de winch (voor de hijs) kocht ik voor niet meer dan € 55.- bij van Cranenbroek in Dongen, zo'n zaak waar je eigenlijk NIET moet kopen omdat de kwaliteit van de spullen niet zo best is. Maar voor zoiets als deze kar en de hijs die maar sporadisch gebruikt gaan worden, moet het kunnen.

*

± 28 jaar geleden.

Deze foto zal gemaakt zijn ergens tussen 1977 en 1978. Het is de dochter van een goede vriend die helaas niet meer leeft. Een maand geleden kreeg ik een mailtje van haar, ze is nu 32. Via mijn site Timbertreats waarin ik vertel over haar vader Willem, had ze hem en mij gevonden. Ik dacht dat ze geschrokken zou zijn van mijn verhaal, maar zij schrijft later:

Ik vond het trouwens niet erg om bepaalde dingen over het karakter van

mijn vader te lezen hoor, dat klopt gewoon. Ik was meer geraakt door het
feit dat iemand die hem goed gekend heeft zoiets ontroerends en waars over
hem schrijft.

Zij was nog jong toen hij stierf en zoals zo vaak voorkomt als volwassene op zoek naar haar wortels.
Toch leuk dat ik via TIMBERTREATS een klein puzzel stukje heb kunnen leveren.

()

+

Wij stonden met ons huuske bij vrienden voor de deur, in een zijstraat van de Amstel aan de rand van Ouderkerk. Wij hadden fantastisch gegeten; kwartel, kwarteleitjes en nog meer heerlijkheden. Na een korte wandeling langs de Amstel, zochten wij ons nieuwe bed op. Het slapen in ons nieuwe onderkomen ging beter dan we verwacht hadden. We hadden het zelfs veel te warm. Maar om zes uur brak de hel los, niet de straat waar wij stonden maar de Amsteldijk moest juist die morgen van nieuw asfalt voorzien worden! Om zeven uur zijn we maar opgestaan, en om half acht weggereden. Een half uur later hebben we in de vroege ochtendzon ergens bij Nes a/d Amstel langs het water koffie gezet en een boterham gegeten. Heerlijk! Daarna binnendoor via Gouda en Schoonhoven naar huis. Een gevoel van ongekende luxe en vrijheid.
Ik hoop dat we dat gevoel vast kunnen houden.

+

OPIUM & K S

Ons 'Huuske' staat al bijna een week werkloos op het erf. Tijd om er wat mee te ondernemen. Twee tentoonstellingen in Rotterdam wilden we graag zien. Opium in de Kunsthal en Kurt Schwitters in Boymans.
In Amsterdam wilden wij vrienden bezoeken, een prima gelegenheid om ons nieuwe kampeerbed uit te proberen.
Opium is een tentoonstelling/boek gemaakt door een bevriende klant van L. Op de dag van de opening gingen wij onze Bimobil halen, anders waren wij daar zeker heen gegaan. Het is een prachtige tentoonstelling over de geschiedenis en het gebruik van Opium. Foto's, tekeningen en prenten van gebruikers in Opiumkitten. Tientallen opiumpijpen en pijpenkoppen van diverse materialen. En niet te vergeten de prachtig gemaakte naalden, pijpenreinigers, lepels, mesjes en reiskabinetjes uit vervlogen jaren. Een kleine maar fijne tentoonstelling.

KS en de avant garde

Is van geheel andere orde, maar dat wist u al. Het is een overzichtstentoonstelling waar tijdgenoten van Kurt Schwitters bijgesleept zijn. Het genereert publiek maar voor mij hoeft het niet. Eerlijk gezegd geniet ik meer van de paar Merzbilder te zien in Hombroich dan dit spektakel. Het is mooi gedaan, te mooi.
Maar wel een 'must' die je niet mag missen.

*

+

+ NO BLOG TODAY... +

+

Dat was gisteren, vandaag stroomt er weer gewoon rood bloed door onze aderen.

In Amsterdam woont een verzamelaar van Citrusfruit-kist-frontjes met opdruk, maar dan alleen als ze van hout zijn. Dus geen board of karton. Zijn huis schijnt er vol mee te staan. De gangen zijn niet meer om door te komen. Ik ben toch wel blij dat L. zich vooralsnog weet in te houden, hoewel na de papiertjes nu ook al de stikkers op het fruit er aan moeten geloven. Ik denk dat ik professionele hulp moet inroepen als de stempels op het fruit als verzamelobject worden ontdekt. Dan zijn we bijna bij het verzamelen van tatoeages, ooit las ik een boek over een verzamelaar die om aan de tatoeage te komen de drager liet vermoorden.

Ik verzamel kistjes om er aanmaakhout in te bewaren en ook ik heb liever die van hout, maar dan omdat die langer mee gaan.

+

+


NO BLOG TODAY...


+

Boerenvernuft of jongenswerk?

Je komt het over de hele wereld tegen, kisten, kratten, bakken of andere zaken 'waar iets in kan' met wielen, wieltjes of iets wat daar voor door moet gaan eronder. Over de hele wereld werden en worden soms nog 'kogellagerkarretjes' gemaakt. Ooit zag ik op T.V. een reportage over jongens ergens in Zuid Amerikaans land, die met ware doodsverachting op zo'n plank met kogellagers tegen het verkeer in de berg afraasden. Ze deden dat pas na de nodige hoeveelheid lijm gesnoven te hebben. Als ze het niet overleefden hadden ze in ieder geval een spannend maar kort leven gehad.
Ik woonde rond mijn achtste levensjaar in Arnhem, mijn ouders hadden een huis aan de Amsterdamsestraatweg, een weg die redelijk stijl naar beneden loopt (althans in onze kinderogen). Mijn vader had aan een autoped een kistje en een derde wiel gemaakt. Het was dus een autoped met zijspan geworden. Met dat ding en mijn jongste broertje in het bakkie suisde ik de weg af. Dat waren spannende ritjes. Helaas moesten wij daarna naar boven lopen. Zo'n plank met kogellagers (sturen met een touwtje) heb ik ook gehad, maar die lol was van korte duur, de gammele constructie was niet bestand tegen het te schielijk nemen van bochten.
Een zware last is te verplaatsen mits er wielen onder zitten. Bij boeren op het erf zijn daar talloze voorbeelden van te zien. Soms bij een 'mechanisatie bedrijf' gekocht of laten maken, maar vaak ook zelf in elkaar geknutseld.
De wieltjes onder de kar op de foto zijn in verhouding tot de bak veel te klein, toch zal de maker zijn doel bereikt hebben: het kunnen verplaatsen van een last.
De kar stond ergens in Nieuw Zeeland.

+

MET ENIGE TROTS.....

....kondigen wij u aan: 'Ons Husky', wij noemen het 'ons Huuske'.(Een Oranje Grap.) De plek die ik maakte blijkt groot genoeg en dankzij de 4WD kunnen wij erin maar ook weer uit komen. Een groter probleem is de bak van de L200, hij is groter dan ik dacht en een echt goede plek heb ik er niet voor. Maar tijd komt raad.
We zullen er met volle teugen van genieten.

+

De kleur van hout.

PURPERHART/PURPLEHEART

Soms zitten er leuke verrassingen tussen het 'kachelhout' dat ik gratis ophaal om mijn kleinmeubelen en nestkastjes van te maken. Deze keer zaten er balkjes Purperhart bij, van die balkjes die de planken van een pallet bijeen houden. Zware bruin-grijze onooglijke balkjes, totdat je ze over de schaaf haalt. Het hout wordt veelal gebruikt voor vloeren. Een echt goede bestemming heb ik er nog niet voor, als iemand een idee heeft hou ik mij aanbevolen.

+

LOGGING TRUCKS

In Nieuw Zeeland heten ze 'logging trucks', de vrachtwagens die boomstammen vervoeren. Je komt ze om de haverklap tegen, geladen of niet. Als ze geen stammen vervoeren gaat het achterste assen-deel bovenop de truck mee terug. Het is een vak apart. Wat ik niet wist, of er mij niet bewust van was is, dat ook in de Ardennen met die trucks af-en aan gereden wordt.
Vanaf onze hooggelegen riante campingplaats zagen we ze veelvuldig langskomen in de verte. Enige logistieke logica was er niet vanaf te zien, leeg heen en anderen weer leeg terug! Voer voor de heer VOS. Op weg naar huis kwamen we langs een bedrijf waar de stammen heen gaan, gesorteerd, gekort opgeslagen en verder verkocht worden.
We genoten en maakten een plaatje.

*

PS

De site over logging trucks is heel leuk om te zien!

*

KLEIN ROST

Wij wilden er een paar dagen tussen uit, nog een keer van onze Holtkamper genieten. Op internet vond ik een 'camping bij de boer' "Klein Rost" geheten op een steenworp afstand van de Luxemburgse grens. Er stond slechts één caravan van Hollanders die zo ze vertelden er 6 maanden staan en zo'n beetje de rol van beheerders op zich genomen hadden. "Zoek maar een plek en ga om zeven uur naar het huis om de boer te ontmoeten." Maar de boer was eerder bij ons boven op z'n quad, dan wij beneden op het erf. Na ons kwam er nog een Belgisch echtpaar, lekker rustig dus. Voor het eerst hebben we een hele dag op een camping gezeten en alleen maar gelezen en genoten van het uitzicht.
De boer heeft DIKBILLEN, vleeskoeien, waar minder werk aanzit dan aan melkvee. Alle kalveren komen via een 'keizersnee' (op deze site staan foto's) omdat de dikbil geen ruimte heeft voor een normale bevalling.

KOOLZAAD

Koolzaad, wat moet ik er meer over zeggen dan dat het elk jaar weer prachtig is om te zien. En elk jaar is er meer te zien sinds het ook voor bio-brandstof wordt gebruikt.
Maar ook de bermen doen mee met de pret, stond er vroeger zo nu en dan een plukje, nu staat er net zoveel aan de rand van de weg als op het land.
Aan de andere kant van de dijk is de agrarisch ondernemer (zo noemen zij zichzelf) bezig de aardappelen in de grond te stoppen en meteen in één handeling door aan te rillen. Vroeger gebeurde dat in meerdere stappen.
Het levert een prachtig patroon op.

*

OLYMPUS FE-190

Na mijn zeer smakelijke maar niet fotogenieke culinaire uitspatting, de baron met ontbloot bovenlijf die geen baron is, nu het echte nieuws.
Al maanden roep ik: 'zou het niet handig zijn, naast de wat fors uitgevallen SONY F717 een wat handzamere camera aan te schaffen'. Echt nodig hebben we zoiets niet maar voor op reis is het wel handig.
Gisteren kreeg L. een aanbieding van Bol.com op haar scherm en vroeg is dit wat? Vanmorgen kwam de dame van TPG het doosje brengen. Overtoom is er niets bij.
De camera heeft geen zoeker dat is best even wennen, maar hij doet het prima! Ook de macro is fantastisch, net zo fantastisch als het bier dat wij meenamen uit Frankrijk.

Heel iets anders, maar ook fantastisch is Anthony and the Johnsons, ooit van gehoord?
Ik hoorde voor het eerst van hem toen ik op weg was naar ons HUUSKE, het zal mijn 'gemoed' geweest zijn, ik hou van vreemde stemmen. Nu net bij het bezoeken van zijn site kwam er een gezicht bij de stem, had ik beter niet kunnen doen.

(Ik ben er nog niet achter hoe ik via Blogger muziek kan laten horen, anders kreeg u een voorproefje,
maar advies is welkom.)

*

What's in a name?

*

Het begin van mijn puberen vond plaats in Arnhem, op de Montessorischool waar mijn vader werkzaam was. Op die splinternieuwe school zaten nogal wat kinderen van (in onze ogen) 'dure' ouders. Vaak met moeilijke achternamen. Wij spraken dan van 'baron van hier tot gunder'. Dat ikzelf behebt was met zowel een dubbele voor-als achternaam drong toen niet tot mij door. Mijn vader was een boerenzoon, mijn moeder een afstammeling van roofridders. De adel stond ver van ons. Later heb ik begrepen dat de adel toen al tanende was, de adel bestond immers bij de gratie van het volk. Het volk waarvan gepikt, geroofd en 'belasting' geheven werd.
De nazaten van die rovers hebben het nu moeilijk, hun bezit moeten ze verkopen, verkwanselen of te gelden brengen. Soms moeten ze zelfs hun eigen gras maaien of op de trekker plaats nemen.
Vanmorgen stond ik op de dijk, niet mijn dijk, van de omgeving te genieten.
Buurman Frank komt langs, stopt zijn koets en zegt : en" Baron van Veen tot Andel en Wijk en Aalburg" bevalt u deze morgen?
Ik mag niet mopperen niet mopperen niet mopperen, was mijn antwoord. Te beduusd te ontdekken dat ik na zestig jaar de ridderslag alsnog ontvang.

Joan Armatrading

Mijn lief is naar Amsterdam, naar Paradiso. Samen met de goede oude vriendin waarmee wij ook Bob D. zagen optreden hoopt zij vanavond te genieten van een concert door Joan Armatrading.
"Er zijn eieren en er ligt nog een prei in de kelder". Haar zorg gaat ver.
Mijn idee was een hout-over pizza te halen, die zijn soms best lekker. Ik dacht er aan toen ik al weer thuis was van het boodschappen doen, het stond niet op mijn briefje! Zo gaan die dingen als je wat vergeetachtiger wordt.
Maar er was een prei en er zijn altijd eieren.
+
Snij de prei in ringen en was ze.
Fruit de ringen in wat olie en boter lichtbruin, doe er een scheutje Ketjap Asin bij.
Klop de eieren (6 kleintjes in mijn geval) met een beetje peper en zout.
Strooi wat geraspte kaas over de prei en hussel.
Doe de geklopte eieren in de pan en strooi daar ook wat kaas over.
Dek af met deksel met gaatjes.
Schuif het resultaat als de eieren gestold zijn op een voor verwarmd bord.

Eet het op en geniet.
+

Vijgenboom.

Op 14 mei 2006 ontdekte ik de eerste vijgen aan ons prille boompje.
Er zaten toen zeven vruchtjes aan de takjes, waarvan er slechts één de eindstreep haalde. Dit jaar zijn de vruchten meer dan een maand eerder op de maat van toen. Ik heb er nu 36 geteld.

*

BOEREN TIMMERWERK

Ons huuske moet als we niet op pad zijn ergens staan. De mensen die weten hoe wij wonen, weten ook dat we redelijk veel grond hebben om een Husky te stallen. Het probleem is echter dat je er niet kunt komen. De enige plek die in aanmerking komt zonder al te veel sloopwerk te hoeven verrichten, is de plek waar onze HOLTKAMPER COCOON staat/stond. Maar de Husky is een stuk hoger dan het afdak waar de COCOON onder stond. Daar moest dus wat aan gebeuren. Een boer past z'n ruimte aan naar behoefte, tilt een dak gewoon op, zet er wat 'oud hout' onder, slaat kromme spijkers weer recht, maakt van korte stukjes, lange stukken hout en heeft binnen een mum van tijd wat hij beoogde.
Dat doe ik dus ook. Tot nu toe heeft het ons geen cent gekost. Nu maar hoepen dat die 4wd geen moeite heeft met de rulle grond, anders moet er toch bestraat worden en dat doe ik echt niet zelf.

*

Wat een dag!

(Een nagekomen bericht).

Zondag 15 april 2007.

Om 16.38 uur staat de thermostaat in ons redelijk koele huis op 23 graden. De thermometer in de schaduw geeft 28 graden aan maar bijna een ramp is de temperatuur in mijn kasje, nagenoeg 44 graden! En dan moet de echte zomer nog beginnen!

*

VISVRIEND

Onze Visvriend heeft zijn blog nog niet opgepakt, maar heeft beslist niet stilgezeten. In zijn tuin heeft hij een vijver gemaakt, daar komen vast ook vissen in. Hij heeft al een vissende kabouter. Het wachten is op een foto van hem zelf met hengel aan de rand van de vijver. Ver voordat het graafwerk klaar was, had hij al een brug gemaakt om makkelijker aan de overkant te komen. De brug is al weer gesloopt (hij is veel sneller dan Rijkswaterstaat bij Zaltbommel). Als hij dat niet zelf gedaan heeft waren het de bevers van de onderste foto, een foto van onze visvriend gemaakt midden in Almere. Een prachtige foto die een tiental jaren terug nooit gemaakt had kunnen worden in onze Hollandse polder.

*

HEKWERK

Planken liggen altijd opgestapeld met latjes er tussen, zodat de wind er door heen kan waaien. Als ik het hardhout op haal waar ik mee werk zitten daar honderden van die latjes bij. Ik heb lang gezocht naar een goede bestemming. Een paar jaar terug vond ik de oplossing in de vorm van hekwerk. Ondertussen heb ik enige tientallen meters gemaakt en in de tuin geplaatst. Na een jaar krijgt het een prachtige grijze 'verweerde' kleur. Het is stukken goedkoper dan de zeer gewilde kastanje-houten afrasteringen.

Je moet er wat voor doen....

Maart, April en Mei zijn de maanden waarin van alles op het zelfde moment moet gebeuren. Ik heb het dan over het huis, het erf en de tuin. Het aanschaffen van een mobiel huuske komt daar dan nog eens boven op. Vandaag was dus zo een dag van zaaien, sproeien, zagen en lassen. Voordat de afzetunit op de pickup gezet kan worden, moet het 'bakkie' er af. Dat ding weegt meer dan 100kg, op onze leeftijd is het verstandig dat met hulpmiddelen te doen. Igor, de verkoper en een stuk jonger heeft daar iets voor ontworpen, want ook hij wilde dat op/af zetten gecontroleerd kunnen doen. Hij maakte een cad/cam tekening voor mij, 'om te oefenen'. Vandaag haalde ik voor € 16.00 materiaal en laste het frame in elkaar.

*

OORTJES AUWIE . . .!

Gisteravond was het zover: mijn eerste echte popconcert in een heuse muziek hal. Ik had al drie dagen last van een opgeblazen buik, dat heb ik altijd als er iets nieuws staat te gebeuren en toch denk ik altijd dat ik een vreselijke ziekte heb. De trouwe lezer van mijn blog kan weten dat ik geen 'kenner van pop muziek' ben, laat staan een fan van wie dan ook. Bob Dylan ken ik alleen van platen en cd's aangeschaft door mijn partners, meestal mag ik het graag horen. Zelf heb ik nooit iets van hem gekocht.
Te laat ontdekten wij dat er slechts een beperkt aantal zitplaatsen was, we moesten dus staan en genoegen nemen met zo nu en dan een glimp van de artiest. Zijn voeten heb ik niet gezien. Zijn ogen ook niet, deze 65+er deed geen enkele moeite contact met zijn publiek te maken en toch gingen enkelen 'uit hun dak' . Zijn band maakte veel herrie, veel te veel voor mijn gevoel, wat een volume kwam er uit die dozen, wat een overdaad en waarom? Dylan kan zingen en heeft wat te vertellen maar dat wordt overstemd door het opendraaien van de knoppen.
Na vijf nummers wilde ik de zaal verlaten, mijn benen deden zeer, mijn maag resoneerde en mijn oren deden pijn. Maar ineens was daar Dylan, verstaanbaar en soms zichtbaar met zijn grote, stijve, witte hoed. Maar niet veel later dacht ik: 'wat doe ik hier eigenlijk?' Wat doe ik hier tussen al die rokende en bier zuipende mensen die hun afval op de grond donderen zodat je nog moet uitkijken ook om niet onder uit te gaan. Al die mensen die proberen het 'ultieme moment' met hun mobieltje vast te leggen? die het scherm belangrijker vinden dan de bühne en de performer.
Het was mijn eerste, maar ook zeker mijn laatste popconcert, maar naar Dylan zal ik blijven luisteren.


Ik hoop dat de fans mij dit niet kwalijk nemen.

*

DANS

Deze man met hoed en witte schoenen had aan een lijn van nog geen 6 meter een dansende figuur. Het was heel knap wat hij deed, normaal wil een vlieger omhoog, zo nu en dan ging het mannetje dan ook een paar meter de lucht in, maar meestal danste het gele lichtgewicht vliegertje net boven het zand. Werkelijk prachtig om te zien. Kijk naar hoe hij zeer subtiel zijn lijn vasthoudt.

*